"Ik leef en wil door met leven"

Hoi,

Mijn naam is Kunie Verwoert. In 1982 ben ik mijn linker onderbeen kwijtgeraakt door een ongeluk. Ik was 16 jaar oud. Mijn motto was toen al: 'ik leef en wil door met het leven'.

Na de revalidatie en natuurlijk herstel ben ik in datzelfde jaar weer gaan sporten ( korfbal,voetbal). Ik deed dat met de protheses van toen! Kousje hier, kousje daar; pff erg warm allemaal! Maar goed, het is niet anders he... en door..! Een paar jaar geleden kwam ik in aanraking met de klikprothese via een medewerker van POM. De klikprothese stond nog in de kinderschoenen dus ik heb het maar zo gelaten.

Enkele jaren van onstekingen, gevolgd door poliklinische operaties. Deze ontstekingen begonnen steeds in het voorjaar als de temperatuur omhoog ging, erg vervelend! Ik moest mijn hond uitlaten met de rolstoel of hulp vragen ( iets wat ik erg moeilijk vind). Het lukte allemaal wel maar het is wel erg beperkt en vraagt veel aanpassingsvermogen. Ik wandel graag, zeker met mijn hond. Maar als ik een eind, bijvoorbeeld 2 kilometer ging lopen, moest ik steeds even stil gaan staan om mijn stomp te bewegen in de koker; een naar gevoeld was dat....

In 2015 kwam de klikprothese weer in beeld via het blad Kort & Krachtig. Na veel praten met mijn partner en familie heb ik via de huisarts een afspraak gemaakt bij de infodag op 4 december 2015 in het ziekenhuis. Een paar dagen daarvoor moest ik foto's van mijn stomp laten maken zodat ze mijn stomp goed konden bekijken. Op de infodag vertelde Pietsje ( gebruikerdeskundige) en een heel team van specialisten ( dr. Frölke, dr v.d. Meent, een fysiotherapeut en een prothesemaker)  hun verhaal. Daarna werden we een voor een geroepen voor het lichamelijk onderzoek en om samen over de behandeling te beslissen ( of je geschikt bent voor een klikprothese) en .......ik was geschikt. ....gelukkig!

Daarna was het wachten op de goedkeruring van de verzekering. Deze goedkeuring kwam in februari 2016. Toen was het wachten totdat ik aan de beurt was voor de operatie. Dit wachten duurt lang. Jammer genoeg werd de operatie drie keer uitgesteld.

Eind april 2017 kwam het geode bericht....; ik kon naar de anesthesie en 1 mei was mijn 1e operatie. Deze operatie was heel heftig want door correctie was mijn stomp een stuk korter geworden. Ik moest daar erg aan wennen....maar ik moet zeggen hij was wel mooier geworden. De 2e operatie zou 6 weken daarna plaatsvinden maar werd vervroegd omdat ik een ontsteking kreeg en aan de antibiotica moest! Drie weken na de operatie begon de revalidatie ( het opnieuw leren lopen) in het ziekenhuis met en geweldig team en fijne gezellige medeklikkers waarmee je lief en leed kon delen. Omdat ik veel last had van mijn stoma moest ik een rustpauze nemen van 6 weken. Daarna ben ik nog 3 keer geweest waarna ik werd ontslagen en moest ik het op eigen kracht  gaan doen.

Thuis ben ik wel verder gegaan met fysio stomp massage en krachtoefeningen. Pfff...en je wilt zoveel en graag snel maar dan word je weer teruggefloten door je lijf. Ik heb veel last gehad van fantoompijn maar door een mede klikgebruiker kwam ik aan het medicijn amitriptyline en dat heeft mij gelukkig goed geholpen. Na ongeveer 11 maanden was ik echt medicijnvrij....! het was wel een heftige tijd maar dat gaat gelukkig voorbij....!

Op dit moment werk ik 40 uur per week. Deze uren heb ik in goed overleg met mijn Arbo arts en revalidatiearts kunnen opbouwen. Ik moet ook veel lopen, dus het is behoorlijk zwaar en het beste is dan goed luisteren naar je lijf en je rust nemen....( wat soms ook echt heel moeilijk is, want je wilt nog zoveel) wat dan wel verstandig is om te doen...

Ik heb nog geen moment spijt gehad met de beslissing om osseointegratie te laten doen. Er wordt mij vaak gevraagd: wat is nou het voordeel hiervan? dan zeg ik: 'Ik kan weer heerlijk wandelen met en zonder mijn hond zonder te stoppen, fietsen en sporten ( zitvolleybal), ben niet zo moe meer, heb veel minder pijn in mijn onderrug en daarbij ben ik nog maar ruim 1 jaar verder! Ik heb mijn leven weer terug! En ik ga door.......

Iedereen ontzettend bedankt voor al hun inspanningen om dit mogelijk te maken!