Een verhaal van een patiënt:
In Augustus 2004, na een motorongeval in September 2003, werd mijn rechteronderbeen geamputeerd. 21 jaar heb ik met een kokerporthese geleefd, en daar heb ik ook werkelijk alles mee gedaan wat maar mogelijk was. Van gewoon wandelen, tot skieen, wakeboarden, kickboxen, hardlopen, obstacleruns, en verzin het maar of ik was erbij en ging het doen. Maar vaak met een pijntje, of een drukplekje of een ontsteking, en altijd met een zwetende stomp. Of ik nou rustig zat, of veel km’s maakte, zweten deed mijn stomp altijd. Dat zorgde ervoor dat ik per dag meerdere malen mijn liner en stomp droog en schoon moest maken. Bovendien ging ik met een buitentemperatuur van 20 graden of meer, niet graag meer naar buiten. En zomervakanties werden meer een kwelling dan ontspanning. Daarnaast kreeg ik ook steeds meer last van mijn onderrug.
Zo’n 10 jaar geleden hoorde ik voor het eerst over Osseointegratie, maar ik dacht dat is mij te risicovol. Tot ik in 2021 een hardloopmaatje (ook een bladerunner) tegenkwam, die de ingreep had ondergaan, wat mij toch aan het nadenken had gezet.
In 2025 ben ik gaan kijken naar de mogelijkheden. Ik kwam al snel via het Militaire Revalidatie Centrum (MRC) Doorn bij AOFE Clinics terecht. Na een fijn en verhelderend gesprek werd het traject in gang gezet en na aanvullende radiologische onderzoeken werd het implantaat besteld en volgde de ingreep enkele maanden later.
Op 15 september 2025 ging ik onder het mes. De dag erna al naar huis en eerst 4 weken herstellen met dagelijkse wondverzorging. Hierna van start met de revalidatie bij het MRC, de prothese weer terug en direct 100% belasten. De revalidatie was 2 keer per week, en tussentijds thuis zelf oefenen met krukken en later stokken. Na ongeveer 2 maanden liep ik weer volledig zonder hulpmiddel.
Het hele traject, van het moment van intake tot nu toe, is onder begeleiding van casemanager en expert patient Dicky de Best. Dicky heeft al meer dan 10 jaar een osseointegratie prothese, spreekt uit ervaring, legt alles haarfijn uit, en is altijd beschikbaar voor vragen. Een hele geruststellende ervaring.
Op het moment van schrijven ben ik nog geen 4 maanden na de operatie en doe ik alles weer, met meer gemak dan voorheen. Het gevoel is veer directer, stabieler en natuurlijker. Fietsen, wandelen, zitten, opstaan, alles is comfortabeler en wordt met de dag beter. De high-impact sporten heb ik voorlopig ingeleverd, en het hardlopen ook, wat voorheen mijn passie was. Ondanks dat heb ik bewust de keuze gemaakt om dit te doen. Comfortabeler kunnen bewegen is mij het meer waard, en er blijven genoeg sporten mogelijk. Momenteel wordt ook onderzocht of hardlopen mogelijk is met osseoitnegratie, dus wie weet wat de toekomst brengt. In eerst instantie de focus op het herstel en genieten van de verbetering die ik nu al bemerkt.
Overigens is de stoma zorg, 2x daags uitspoelen, voor het leven. De verzorging is iets meer werk dan voorheen, echter vereiste de kokerprothese, liner en stomp ook enige zorg. Het is een onderdeel van osseointegratie, en wordt nu dagelijkse routine. ’S Avonds in 2 seconden het been af “clicken” en slapen. En dan moet de zomer nog beginnen…. Ik kan niet wachten hoe veel prettiger dat zal zijn zonder liner of koker!
