"geweldig team"

Naar aanleiding van mijn medisch dossier heb ik in 1998 mijn linker onderbeen verloren. Zoals de meeste prothesedragers bekend, ging het lopen op een kokerprothese wisselend met veel problemen. In het begin ben je met revalideren en overleven bezig. Naarmate ik langer op de kokerprothese  liep werd het steeds moeilijker. De koker werd meerdere malen per jaar vervangen door stomp problemen.

Ergens begin 2013 kwam ik iemand uit Noorwegen tegen die een bovenprothese droeg. Toen hij deze uit deed was ik  met stomheid geslagen. Deze man had een pin in zijn been waaraan hij de prothese bevestigde. Dit was mijn eerste ervaring met de latere klikprothese.

Via mijn instrumentenmaker werd ik op de hoogte gehouden over de ontwikkeling van klikprothese in Nederland. In 2009 de start bij bovenbeen prothese makers in  Nijmegen. Zoals het er toen uit zag zou dit niet voor onderbeen prothesedragers geschikt zijn. In 2015 werd ik door mijn instrumentmaker gebeld. Er was iemand die een onderbeenprothese kreeg.

Er werd in Nijmegen een inloopspreekuur voor potentiële klikprothese dragers georganiseerd. De revalidatiearts moest wel een aanbevelingsbrief aanleveren. Op 1 juli 2015 werd ik uitgenodig op dit spreekuur. Ik was geschikt voor een klikprothese en de procedure werd opgestart. In november kreeg ik een telefoontje van dr. J.P. Frölke dat het ging gebeuren. Op 8 december 2015 werd de ingreep uitgevoerd. Op 26 januari 2016 kreeg ik mijn klikprothese en kon ik starten met revalidatie. 

Eigenwijs (zoals velen van ons) denk je dat laat ik wel eens zien, begin je in de loopbrug met ondersteuning van de revalidatiearts dr. H. v.d. Meent en een cordon aan fysiotherapeuten. Om niemand te vergeten noem ik geen namen. Echt een geweldig team. Ook de instrumentmaker die aan het team verbonden is, is helemaal op de hoogte van het kliksysteem dat op dat moment aan de prothese aangebracht wordt.  Je leert echt opnieuw lopen.

Vele van ons die jaren op een kokerprothese gelopen hebben, weten niet meer dat er spieren in je geamputeerde been (en stomp) zitten. Deze spieren worden door het dragen van en klikprothese opnieuw geactiveerd (aanhechtingspijn). Dit is en ervaring die zeker in het begin van de revalidatie blijft hangen. De aanhechtingspijn die in het begin van de revalidatie wordt ervaren, verdwijnt naarmate men met de revalidatie vordert. Dit is ook voor iedereen anders.

Alom de steun die ik als ervaren kokerprothesedrager van het osseointegratieteam  heb mogen ervaren is geweldig.

Wiel Wolfs